قيمت و ارزش شخص منوط و مربوط است به آرزوها و خواهشها و آمال او. شخص دنيا طلب هرگز به آمال و آرزوي خود نمي رسد يعني هيچ وقت قلب و دل او قرار و اطمينان پيدا نمي كند براي اينكه قلب و دل انسان محل و مكان باري تعالي است و چون حضرت باري تعالي از همه چيز بزرگتر است مكان او هم بالطبع بايد از همه چيز وسيعتر و بزرگتر باشد اين است كه هرچه به غير از حق وارد قلب و دل گردد جاي صاحبش رانمي گيرد تا موجب استواري و سكونت گردد .

خداوند تبارك و تعالي روزي ما را دردنيا بعهده گرفته و برخود واجب نموده است ولي آخرت را به عمل و ميل و اختيار خودمان واگذار نموده است اما برعكس عمل مي كنيم يعني دنيا و ماديات را چنان تعقيب مي كنيم مثل اينكه خداوند عزو جل از عهده خود سلب كرده است و به عهده خودمان واگذار فرموده است و در كار آخرت چنان كاهل و بي اعتنا هستيم مثل اينكه حق تعالي كسب آخرت را از عهده و وظايف ما سلب نموده و به عهده خويش گرفته است .

اگر چيزي به چيز ديگر غلبه كند آن شيء از جنس آن مي شود مثل اينكه وقتي آهن را درآتش بگذارند پس از مدتي كه آتش بر آهن غلبه نمود عمل آتش كه سوختن باشد از آهن صادر مي شود . همچنين است كار انسان با خالق و خداي خود .